Over Judith

Waarom ik dit werk doe

Mijn weg naar regressie begon niet vanuit professionele interesse, maar vanuit mijn eigen leven.

Ik heb een periode van diep lijden gekend waarin ik slachtoffer was van huiselijk geweld. Ook de hulpverlening waarvan ik bescherming voor mijzelf en mijn kinderen verwachtte, koos de kant van mijn ex-man. Ik woonde in Italië, ver van mijn familie en vertrouwde omgeving, en stond er grotendeels alleen voor.

In die periode hielden twee vragen mij voortdurend bezig:

Waarom gebeurt dit – en hoe overleef ik dit zonder eraan onderdoor te gaan?

De zoektocht naar een antwoord

Ik zocht antwoorden in literatuur, muziek, filosofie, religie en kunst. Uiteindelijk bracht die zoektocht mij bij spiritualiteit en regressie.

Tijdens een van mijn eigen regressies ervoer ik een vorig leven waarin mijn ex-man mijn achtjarige zoontje was. Ik was moeder van acht kinderen, mijn man was overleden en een van mijn dochtertjes was verdronken. Ik stond er alleen voor en wist niet hoe ik financieel voor al mijn kinderen moest zorgen. Daarom had ik mijn zoontje naar een klooster gebracht. Daar voelde hij zich door mij verlaten en stierf hij jong.

In mijn huidige leven zag ik een pijnlijke spiegeling: de man die ik in die ervaring als kind had moeten achterlaten, was nu degene die mij mijn eigen kinderen probeerde af te nemen.

Maar voor mij lag de werkelijke betekenis van de regressie niet alleen in het zien en begrijpen van die verbinding.

Wat regressie voor mij veranderde

Tijdens de regressie kon ik teruggaan naar wat tussen ons onafgemaakt was gebleven. Ik kon mijn zoontje vertellen hoeveel verdriet en spijt ik voelde, erkennen wat mijn beslissing voor hem had betekend, hem om vergeving vragen en hem helpen verder te gaan.

Daar kon iets worden afgerond wat voor mijn gevoel veel langer had doorgewerkt. Ik kon mij losmaken van deze destructieve verbinding, zodat we haar niet opnieuw hoeven voort te zetten – niet in dit leven en, binnen mijn spirituele visie, ook niet in volgende levens.

De regressie heeft niet uitgewist wat er in mijn leven was gebeurd. Maar ze heeft wel veranderd hoe ik ermee verder kon leven. Ik ben niet blijven leven vanuit haat, schuld of wrok. Ik kon wat mij was overkomen in een breder perspectief plaatsen, loslaten wat mij gevangen hield en de moeder zijn die ik voor mijn kinderen wilde zijn.

En daar ligt voor mij nog altijd de essentie van regressiewerk:

niet alleen ontdekken waar iets vandaan komt, maar teruggaan naar de oorsprong en werken met wat daar nog onopgelost is – zodat wat toen begon, je huidige leven niet hoeft te blijven bepalen.